Çek biatloncular hakkındaki son bölümümüze devam ediyoruz. Bu sefer, mevcut Çek milli takımının en deneyimli üyelerinden biri olan Michal Krčmář'ın ilginç görüşlerine odaklanıyoruz.

Bazı sporcular zaferi zarafetle kazanır, yenilgiyi ise gülümseyerek karşılar. Michal Krčmář onlardan biri değil ve bunu tereddüt etmeden kabul ediyor.

"Her başarısızlık beni hayal kırıklığına uğratıyor, özellikle de yetenekli olduğumu bildiğim halde başaramadığımda." Krčmář şöyle diyor: Bezky.net.

Kolayca kabullenmeye razı olmama kararlılığı, günümüzün en iyi Çek biatloncularından birinin en büyük gücü olabilir.

Kaybetmek bir zanaat olarak

"Kaybetmeyi sana kim öğretti?" – Krčmář bu soruya kendine özgü dobra üslubuyla yanıt veriyor: "Görünüşe göre bunu kendi kendime öğrenmek zorunda kaldım."

Bireysel sporlarda, takım sporlarına kıyasla kayıpları sindirmek daha zordur. Arkasına saklanacak kimse yok, kötü performanstan dolayı suçlayacak kimse yok. Krčmář bunu biliyor. Yine de, ya da belki de bu yüzden, kelimenin gerçek anlamıyla nasıl kaybedeceğini hâlâ bilmediği konusunda ısrar ediyor.

“Kaliteli bir sporcu olmak istiyorsanız, kaybetmeyi bilmemelisiniz. Ama kaybetmeyle nasıl başa çıkacağınızı bilmelisiniz.”

Sağlıklı hırs ile yıkıcı hayal kırıklığı arasında ince bir çizgi vardır. Krčmář sık sık bu duygularla boğuşur.

Kayıp soyunma odası

Biatlon bireysel bir spordur. Ancak Michal eskiden... play Futbolu seviyor ve rekabetçi hayatındaki takım ruhunu özlüyor.

"Biatlonda soyunma odasını biraz özlüyorum, bu yüzden bunu bayrak yarışlarında telafi etmeye çalışıyorum."

Bir grup erkek, ortak bir hedef, paylaşılan adrenalin – bunların yerini tamamen hiçbir şey tutamaz.

Yine de durumu romantize etme tuzağına düşmüyor. Bir takımda her zaman gerçek dostlar, ömür boyu yol arkadaşları bulursunuz. Ama aynı zamanda birlikte çalışmayı öğrenmeniz gereken insanlar da vardır.

“Onlarla bira veya kahve içmeye gitmeyeceksiniz, ama birlikte çalışmak zorundasınız.” Krčmář, profesyonel sporlardaki kişilerarası ilişkileri böyle tanımlıyor.

“Biatlon bireysel bir spor olsa da, kısmen de olsa takım çalışmasının sonucudur. Bazen birine yardım edersiniz, bazen de onlar size yardım eder.”

Sporcu ebeveynler

Krčmář'ın kanında kelimenin tam anlamıyla spor var. Babası biatlonda yarışmış ve hatta Lillehammer'daki Olimpiyat Oyunlarına katılmıştı. Ancak bu, Çekoslovakya'nın dağıldığı dönemdeydi ve Slovakya'yı temsil etmişti.

"O dönemde Çek oldukları gerekçesiyle sabotaj yapmakla suçlandılar ve milli takımdan ayrılmak zorunda kaldılar."

Siyasi baskı nedeniyle yarıda kesilen bir spor kariyeri. Devletler arasındaki sınırların henüz belirlendiği bir dönemden acı bir öykü.

Onun annesi playvoleybol.

"Küçük yaşlardan itibaren çeşitli yollarla spora yönlendirildim."

Bu sadece genler veya gelenekle ilgili değil; çevreyle, değerlerle ve çocukluktan itibaren evde aşılananlarla ilgili. Krčmář spor içgüdüsünü miras aldı ama bunu kendi iradesiyle gerçekleştirdi.

Kendi ailesi ve uzlaşmaları

Michal artık bir baba ve eş. Ve üst düzey sporlarla olan bu bağlantısı sürtüşmelerden de uzak değil.

“Ailemle birlikte güzel anların tadını çıkarıyoruz. Ama bunları bir araya getirmenin yolunu bulmak gerektiğinde, sorumluluk eşinizin omuzlarına düşüyor.” Bunu açıkça söylüyor.

Eve geldiğinde çocuklarına %100'ünü vermeye çalışır. Ancak yoğun bir antrenmandan sonra enerjisi tükenir ve sabrı da olması gerektiği gibi değildir.

"Onları evcilleştirmeye çalışıyorum ama genellikle başarılı olamıyorum. Kolay değil, ama kesinlikle değiştirmek istemezdim."

Yarış kariyerime devam etme kararım beraberinde yeni kurallar da getirdi.

"Hayır demeyi öğrenmek zorunda kaldım."

Öncelikler açık: kendini ailesine adamak ve %100 antrenman yapmak, tavizsiz çözümler.

"Hazırlanmadığım şeye sahip olamam."

Spor, ancak ona saygı duyanlara merhamet gösterir.

Yarışın başlamasına yirmi, otuz saniye kala. Etrafta düzinelerce yarışmacı, göğüslerini yumruklayarak, güçlerini sergiliyor.

"Onları fark etmemeye çalışıyorsunuz. Göğüslerini yumrukluyorlar, alfa erkek olduklarını işaret etmeye çalışıyorlar."

Ve sonra bir silah sesi duyuluyor – ve sadece siz ve pist baş başa kalıyorsunuz.

“Bu gergin anlarda kendinizden şüphe duymaya başlayabilirsiniz.”

Ancak Krčmář bu iç sesi nasıl susturacağını biliyor: tam olarak işin tamamlanmış olmasından duyduğu kesinlikle.

"Bu anlarda elimden gelenin en iyisini yaptığımı biliyorum."

Michal Krčmář'ın yarış felsefesi bu.

Çocukluk anıları

Bugün su parkının bulunduğu Vejsplachá'da geçirilen gençlik yılları, Krčmář için eşsiz bir anlam taşıyor. playOrada antrenör Suk ile softbol benzeri bir şey oynuyorduk; herkes istiyordu. play Bütün antrenman seansı boyunca koşmak zorundaydılar, ama sonra tekrar koşmaları gerekiyordu. Ve antrenmandan sonra iki saat boyunca karda misket fırlatırlardı. Karmaşık bir metodoloji, bilimsel bir antrenman planı yoktu. Sadece çocuklar, kar ve hareket etmenin verdiği keyif.

Onu bugün bile, çoktan bırakabilecekken, devam ettiren şey işte bu temeldir: madalyalar için değil, spora duyduğu samimi sevgi.

Neden Şimdi devam etmek?

Her sporcunun olgunluk yıllarında kendine sorduğu bir soru. Krčmář'ın cevabı şaşırtıcı derecede gösterişsiz.

“Son yıllarda bu sadece sonuçlara değil, bir duyguya dayanıyor. Kendimi zorlamak veya bir becerimi geliştirmek istiyorum. İçimde bu potansiyelin olduğunu hissettiğim sürece devam etmenin mantıklı olduğunu düşünüyorum.”

Olimpiyat hayalleriyle ilgili acıklı konuşmalar yok. Sadece dünden daha iyi olma arzusunun sessiz ve dürüst bir ifadesi.

Ve Michal Krčmář'ın içtenlikle inandığı bir şey daha var.

“Sporda çok büyük bir avantajınız var. İş yerinde kim öğle yemeğinden sonra uzanıp dinlenebilir ki?” Kariyeri sona erdikten sonra hayatının geri kalanında bunu bir daha yapmayacağını da gülümseyerek ekliyor.

Fırsat buldukça, öğleden sonraki şekerlemesinden çektiği kışkırtıcı fotoğrafları kayınbiraderine şu yorumla birlikte gönderiyor: "Ne yapıyorsun?"

Ayrıca Oku: 2026/2027 sezonu için Çek biatlon takımları

Biatlonla ilgileniyor musunuz? Tıklayın İŞTE ve bunun hakkında daha fazlasını okuyun.